Looptijd Perfection (artikel uit de in december 2001 van de Architectural Digest

Eenmaal in Parijs, iedereen met een interesse in een mooie oude huizen zal een beeline voor de Marais. Stretching westen van het Paleis des Vosges, de buurt zit met straten bekleed met prachtige paleizen en nobele stad huizen gebouwd in de zestiende, zeventiende en achttiende eeuw. Omdat de Franse aristocratie flocked om het gebied na Henry IV gebouwd zijn paleis er in het begin van 1600, er zijn imposante toegangspoorten en binnenplaatsen, versierde gevels en formele tuinen overal.

Having gedaald van gunst na de Franse Revolutie, de Marais zo spectaculair vervallen door de jaren vijftig dat het werd beschouwd als een sloppenwijk. Hernieuwde aandacht voor de omgeving heeft ingeblazen, en in de afgelopen twintig jaar heeft de Marais weer op de meest modieuze en felbegeerde plekken in Parijs. Voor Yann Hentschke, een uitgever die was woonachtig in New York, de Marais leek de ideale plaats om uit te kijken naar een herenhuis. "Na zijn vertrek uit New York, ik woonde een tijdje met mijn zoon in een klein vijftiende - eeuwse kasteel in de Touraine," Hentschke verklaart. "Het was idyllisch, maar Paris geschikt zijn educatieve behoeften en mijn zakelijke belangen veel beter. We wisten dat we wilden een oud huis, dus de Marais is de voor de hand liggende keuze. En toen vonden we dit een zestiende - eeuws huis, we vonden we willen vinden de tegenhanger van ons land kasteel in het centrum van Parijs. "

In tegenstelling tot het kasteel, dat is goed onderhouden, de Marais stads huis was extreem verloederde. Op een zeker moment in de negentiende eeuw het gebouw - zoals zovele anderen in het gebied, waren omgezet in een kleine fabriek. "Inside, ik moet zeggen, er was niets van architectonische waarde gelaten, afgezien van het vat - steen gewelfde kelders en een prachtige smeedijzeren leuning in de aanloop van de trap", zegt hij.

Alles moest worden redone, van boven naar beneden. Een groot probleem was het glazen dak van het huis van de centrale goed, maar hij dacht te vervangen door een gotische stijl conservatorium dak en het nemen van het woord uit doen dat sommige licht zou door middel van filteren. Hentschke gevraagd interieur ontwerper Christophe Gollut, die had een vriend voor meer dan vijfentwintig jaar, wat hij al van het idee. "Christophe zei," Neem het woord uit als u dat wilt, maar te vervangen door een gemaakt van glas. 'Het was een briljant idee ", zegt Hentschke," omdat het grotere vloeroppervlaktes., Het kostte me ongeveer dertig seconden te bereiken.

Zodra de structurele problemen waren opgelost, Hentschke en Gollut geconcentreerd op het maken van het meest van het interieur. In de koele, hoge kraag, zij installeerde een keuken en een eetzaal, evenals een oefening ruimte en een sauna. De eerste verdieping werd besteed aan een inkomhal en een studie, terwijl het tweede verhaal werd een woonkamer aan de straatkant, en dan de tussenliggende glazen vloer, een slaapkamer. Op de bovenliggende verdiepingen, ze passen in de vijf slaapkamers, elk met een mahoniehouten panelen bad en een met een terras met uitzicht over de beplante daken van Parijs. En hoewel het huis is relatief smal, was er ruimte voor een kleine lift.

"Yann was zeer heldere ideeën over wat hij wil en wat hij niet heeft," herinnert Gollut. "Hij vond niet alleen de periode van het terra - cotta en steen - en leisteen vloeren uit de Touraine, maar niet minder dan acht zeventiende - eeuwse stenen schouwen." Hentschke ontgomde antiek winkels en veiling huizen buiten Parijs. "Hij kwam met de antieke deuren we nodig hadden", zegt Gollut. "Hij heeft dit echt oude huis weer tot leven met de aard van de periode kenmerken kan ideaal hebben gehad in haar bloeiperiode."

Hentschke moesten even stevig adviezen wanneer deze kwam te verfraaien, maar hij mag zich te laten leiden door Gollut's ervaren oog. "Alle stoffen zijn afkomstig van Christophe winkel in Londen, behalve voor de damasten in de slaapkamer, die ik kreeg direct uit Bevilacqua in Venetië," Hentschke verklaart. "Het was een fantastisch excuus om mijn zoon Venetië en voeren hem naar de schoonheid van witte chocolade taart in Harry's Bar!" Anders Hentschke afhangt van Gollut, die heeft een scherp oog voor kleur. "Hij mengt wat je zou denken bij de eerste niet konden eventueel gaan samen. Ik heb op het verzamelen van voorwerpen en meubilair sinds mijn vader eerste brachten me naar het Hôtel Durot veiling huis in Parijs toen ik vijftien, "zegt Hentschke. In recente jaren heeft hij een al te concentreren op Directoire meubilair. "En dat, uiteraard, niet mogelijk zou kunnen passen in hier, zodat ik hem in de opslag en begon het kopen van de meest geschikte zestiende - en zeventiende - eeuwse stukken ik kon vinden," zegt hij.

Hentschke het leidende beginsel was dat, hoewel de meubels en voorwerpen in het huis moest worden meestal uit dezelfde periode, er moet zo veel verscheidenheid binnen deze grenzen mogelijk. Hij heeft een moedige devies als het gaat om het verfraaien - "Te veel is nooit genoeg" - en dat hij dat Gollut zou nieuwe eens. "Mensen zeggen dat het ontzettend moeilijk te versieren voor een vriend," hij ontwerper toelichting. "Maar ik denk dat het tegendeel waar is. Ik weet Yann's smaken goed, dus dat is een duidelijk voordeel. "

Voor Christophe Gollut, wat was bijzonder aantrekkelijk over het project was het feit dat Hentschke wilden niet veel daglicht te overstromingsrisico het huis. "Hij houdt zijn de luiken half gesloten en te leven heel veel in zijn eigen sfeer," zegt Gollut. "Het grootste deel van de tijd, mensen zijn onvermurwbaar over willen zoveel licht geeft als mogelijk. Maar ik hou van het idee van werken in een enigszins mistroostig sfeer, want je kunt de meest fantastische rellen van mooie, rijke kleuren in een donkere kamer, die gewoon niet zou werken als de zon kwam laaiend inch "

Nu comfortabel geïnstalleerd in het oude herenhuis Marais, Hentschke is blij met het eindproduct. "Mijn omgeving is belangrijk, want ik werk thuis en ik ook entertainen veel hier", zegt hij, vestiging in een diepe achttiende - eeuwse leunstoel. "Immers, wanneer u een huis als dit, waarom gaat uit naar een restaurant? We willen er zoveel hier, wij verblijf binnenshuis zoveel mogelijk te voorkomen. Vaak vergeten we zelfs dat we in Parijs, want het huis voelt zoveel als het kleine kasteel hadden we in de Touraine - met de voor de hand liggende voordeel van een grote stad in ons huis. "